Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Urgent tamen et nihil remittunt. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.

Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Ecce aliud simile dissimile. Quid me istud rogas? Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Urgent tamen et nihil remittunt. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Res enim concurrent contrariae. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans;

• Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;
• Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.
• Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;
• Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere.

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Quibus ego vehementer assentior. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Tum ille: Ain tandem? Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Quod quidem nobis non saepe contingit. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Quod idem fabolous vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris.

Quid de Pythagora? Duo Reges: constructio interrete. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Theophrastus mediocriterne delectat, fabolous tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Prioris generis est docilitas, memoria; Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;

Quid interest, nisi quod ego res notas notis verbis appello, illi nomina nova quaerunt, quibus idem dicant?

• Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.
• Haec dicuntur fortasse ieiunius;

Quippe: habes enim a rhetoribus; Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Quae fabolous essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Quid vero? Etiam beatissimum? Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?