Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Urgent tamen et nihil remittunt. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.

Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Ecce aliud simile dissimile. Quid me istud rogas? Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Urgent tamen et nihil remittunt. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Res enim concurrent contrariae. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans;

• Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;
• Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.
• Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;
• Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere.

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

• Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.
• Non laboro, inquit, de nomine.
• Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus.
• At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest.

Quibus ego vehementer assentior. Graecis hoc modi est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor; Si longus, levis. Sed ad bona praeterita redeamus.

An eum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt?

Inde igitur, inquit, ordiendum est. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.

Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Octavio fuit, fabolous illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Illi enim inter se dissentiunt. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Sed residamus, inquit, si placet. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari.